•°¯`•ⓂⓊⓇ•ⓂⓊⓇ•´¯°•

 

 

บางทีก็รู้สึกว่าโลกนี้มีคนอยู่มากมาย ทำไมไม่มีใครซักคนที่มองเห็นเรา?

 

รู้สึกโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก..

 

 

ไม่ว่าจะในฐานะอะไร ฉันก็ไม่ใช่คนที่สำคัญที่สุดสำหรับใครเลย

 

ยิ่งหวังก็ยิ่งผิดหวัง

 

ยิ่งเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามสำคัญมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้นเมื่อเค้าไม่เคยเห็นความสำคัญของเรา

 

 

คนๆนึงเคยบอกว่า การเกลียด เป็นสิ่งที่ไม่ดี

 

แต่ว่า...นะ...

 

ถ้าจะทำเป็นใจดีด้วยครึ่งๆกลางๆ ทำเป็นจริงใจทำเหมือนว่าเราสำคัญ แต่จริงๆมันตรงกันข้ามกับสิ่งที่คิด

 

ก็แสดงออกมาเลยดีกว่า ว่าเกลียด

 

บอกว่าตรงๆ มันจะดูดีว่าไหม?

 

 

เหนื่อย....การมีชีวิตอยู่มันเหนื่อยมากเลย

 

ไม่มีอะไร ไม่มีใคร มีแค่ตัวเอง

 

ฉันคิดอยู่เสมอว่า ถึงไม่มีใคร เราก็ต้องอยู่ให้ได้

 

ซึ่งมันก็จริง ถึงไม่มีใครเราก็ไม่ตาย ถึงไม่มีใครเราก็อยู่ได้

 

แต่อาจจะไม่มีความสุขซักเท่าไหร่ก็แค่นั้นเอง

 

 

ถึงจะยังไม่ตาย ถึงแม้หัวใจจะเต้นอยู่ แต่กลับไม่รู้สึกอะไรซักนิด

 

มีเพียงวันเวลาที่ผ่านไปโดยที่ไม่รู้สึกถึงอะไรเลยซักอย่าง

 

ทั้งแสงสว่าง ทั้งความอบอุ่น ทั้งความหวัง....มันอยู่ที่ไหนกัน

 

 

คนอย่างเรา มีชีวิตอยู่เพื่ออะไร? จะมีใครรอฉันอยู่ในวันพรุ่งนี้บ้างไหม? จะมีใครที่มีตัวตนอยู่เพื่อเราบ้างไหม?

 

อยากจะเจอสิ่งสำคัญ ที่ทำให้ตัวฉันเองได้คิดว่า "ดีจังที่มีชีวิตอยู่"